Pollwaves en Haagse Meijers

Uit honderd Haagse Meijers van Victor Meijer

De column van Victor op radio West

 

voor mrs Jones....

de spaken van mijn "ratbike" zijn zwart
zoals mijn hart op het ogenblik
ik denk veel te vaak aan haar
en zij aan mij...dat voel ik

maar wat zou het leven toch saai zijn en leeg
als er niemand zou wezen die écht om je geeft
een maat of een gabber
een vriend of vriendin
op wie je kan bouwen door weer en door wind
iemand die wéét wat liefde is
iemand die écht van je houdt

 

 

Dood in Den Haag

het is zot om te denken
dat Den Haag je iets zal schenken
die stad neemt en neemt en neemt
en geeft nooit eens iets terug
Den Haag is een hoer, ze gooit je op je rug,
ze zal grommen en kwijlen en schreeuwen
het is een prachtwijf, dat nooit zal gaan vervelen,
maar ze neemt en ze neemt en ze neemt,
en geeft nou nooit eens iets terug
ze laat je huiveren met prachtige lanen, straten en pleinen,
tot je huilend denkt…ooit ga ik hier verdwijnen,
en daarom is het gewoon zot om te denken,
dat Den Haag je iets zal schenken,
prachtig, een skyline van strand strijkijzer en tieten,
zo fantastisch,
je moet hier wel genieten,
maar…, er komt een tijd,
voor elke Hagenees,
dat tie nooit meer kan zeggen,
ik ben hier met plezier geweest!

Maastricht

als we Den Haag
met Maastricht omruilen
loop ik daar straks
met een zachte G te huilen

Simpel

doe niet moeilijk
hou het simpel
dat scheelt algauw
elke dag een rimpel

Victor

Het is stil in Den Haag

het is stil in Den haag
terrassen zijn leeg,
bomen ruisen,
het is stil in Den Haag,
maar nooit zo stil als voorheen,
luister maar eens goed,
dan hoor je de popstad nummer 1 altijd bruisen,
graffitti van Direct en Kane,
ouwe tags van Kikkers en Plu,
in witte verf die nooit echt verdween,
ja, Den Haag is een hele zware,
in muziek niet te evenaren,
wat morgen komt is gister al geweest,
zoveel bands en festivals,
eigenlijk issut hier altijd feest,
en we liegen er niet om,
want het is niet beet te pakken,
we zeggen hier alles recht voor je raap,
houden ook wel van hakkuh,
zelfs toen door die klote house de echte muziek
heel eventjes verdween,
bleven wij gewoon nog steeds popstad nummer 1,
en als er dan ooit een andere stad denkt ons als popstad te kunnen verslaan,
krijgen ze daar toch allemaal lekker de tering,
want hier vandaan hebben wij,
altijd en voor eeuwig,
onze eigen Golden Earring

Victor

 

Tussen een stapeltje aantekeningen vond ik dit korte reisverslag over de viering van mijn 50e verjaardag 2 december 1997

Streeploze vloer, je startbaan voor 't leven?

50 Jaar Geworden.

Regelmatig zijn er dagen die voor mij helemaal niet hoeven. Ik zou ze gewoon willen overslaan. Ze geven me 's ochtends al het gevoel dat ze later niet prettiger worden. Ze hebben geen vaste naam, ik bedoel soms is het dinsdag of donderdag maar het kan natuurlijk ook zaterdag zijn. Nou uitgaan doe ik zowiezo al niet zoveel meer op zaterdag. Als ik geen alcohol drink heb ik het bijna nergens naar m'n zin, en drink ik wel dan ben ik tegenwoordig nog al rap aan m'n tax. Vijftig jaar geleden waren mijn ouders op Borneo en maakte mij daar. Vijftig jaar later ben ik terug op Kalimantan om mijn verjaardag te vieren. Moslims hebben ook kerken, maar die noemen ze Moskeen. Op de plaats waar mijn geboortehuis heeft gestaan staat nu een enorme Moskee. Lelijk was 'ie niet, maar op de foto's van toen vind ik ons huis veel mooier. Het stond er dus niet meer. Ik kende ons huis alleen maar van op die kleine gekartelde fotootje's, waarvoor mijn ouders trots met mij poseerde. De twee jaar vanaf m'n geboorte die ik er heb gewoond kan ik mij absoluut niet herinneren. Ik heb meteen toen ik het ontdekte mijn moeder gebeld, ze vond het toch wel jammer. M'n verjaardag vierde Monique en ik met een vroege boottocht over de Barito-rivier. De tocht bracht ons langs de paal-woningen waar de armste van de armste wonen. Waar de stront en de daarmee gepaard gaande stank van de armoede je bijna kots-misselijk maakte, baadde de bevolking zich, al tanden poetsend, alsof ze onder onze douche stonden. Volgens mij zongen ze er ook nog bij, maar door de klere herrie van onze buitenboord-motor zagen we dat alleen maar aan de mondjes die bewogen. Praten ziet er namelijk anders uit. Het was lang geleden dat mijn verschijning zoveel succes had opgeleverd. Ik weet zeker dat het meer succes was dan dat van Sinterklaas. Het leek of we de eerste blanke waren die Bandjarmasin (zo heet mijn geboorte plaats) binnen trokken. Het zwaaien hield niet op, het had wel iets, wat? weet ik niet. 2 december 1947, mijn geboorte datum. 2 december 1997, hij wordt 50!, en bijna niemand heeft er erg in. Ik ben er dan ook niet treurig om, ik ben toch maar mooi 50 geworden. Twintig jaar geleden wilde ik niet ouder dan veertig worden, dat bleken een hoop van mijn vrienden ook als streef leeftijd te hebben. Daarna kon het toch niet meer leuker worden. Als je stronken een partijtje slap zat te ouwehoeren kwam meestal de levensverwachting ter spraken. Veertig leek ons allemaal het hoogst haalbare, die leeftijd moest voldoende zijn om er een punt achter te zetten.

polle

 

Haagse bluf

net als God
ben ik Hagenees

Eventjes vergeten

eventjes vergeten, hoe ut met je was
eventjes vergeten, ik weet nog hoe ut was
eventjes vergeten, echt heeeeel even maar,
Den Haag, superstad
ooit kom je gierend klaar!

victor

 

 

 

 

Delft 8 augustus 2001

Vorige week werden met mij een hoop mensen opgeschrikt door het bericht dat Sacha van Geest, fluitist van Super Sister, tijdens z'n vakantie was overleden. Dat was schrikken en slikken want nog eind vorig jaar hadden wij samen herinneringen opgehaald. We hadden elkaar toen al een hele tijd niet gezien en gesproken. We kwamen elkaar na jaren weer tegen in de "Zwarte Ruiter" in Den Haag waar ik die avond voor "Radio West" speelde met "Hans Vermeulen and the Rest". Ik vertelde hem dat ik bij de eerste try out van "Super Sister" in het jaar 2000 in "Speakers" in Delft was geweest. We hadden elkaar op die avond gemist terwijl ik wel met Robert Jan Stips had gesproken. Hij was naar de "Zwarte Ruiter" gekomen met het zelfde doel, een beetje bijlullen en belangstelling tonen. Lekker een paar biertjes gedronken en we waren weer op de hoogte van elkaars reilen en zeilen. Zoveel mensen vonden het prachtig dat "Super Sister" weer on-stage was, inclusief mijn persoon en Sacha had daar een goed gevoel over. Ik beloofde hem dat ik op zeker nog een keertje naar een van hun concerten zou komen. Het zal er niet meer van komen, want zonder Sacha is er geen "Super Sister".
In mijn herinnering was je en zal je altijd een klasse-muzikant en een persoonlijkheid blijven! Doe Hans van Oosterhout de groeten Sacha, en "one day we'll meet again".

polle

Delft 18 September 2002

Meestal als men een bepaalde tijd komkommertijd noemt dan gebeurd er weinig of is er weinig animo. Zo was dat ook in mijn geval wat betreft nieuwe Pollwaves op regelmatige tijden. Misschien had ik gewoon weinig te vertellen of, en dit is de ware reden, er gebeurde weinig schokkends.
Met de plotselinge dood van Peter Tetteroo sloeg er meer een soort verlamming toe, die mij bijna de lust ontnam om een Pollwave te schrijven.
36 jaar geleden begonnen we ons avontuur in een nachtclub op Scheveningen waar de mensen in lange rijen voor de deur stonden om naar binnen te mogen om ons te horen spelen. 36 jaar later beeindigd Peter dit avontuur en stonden de mensen wederom in lange rijen maar nu om afscheid van Peter te nemen. Boven de gepaste stilte van de kerk uit leek het of ik hem weer, of nog steeds, hoorde zingen: " Don't you leave, don't you leave me here". Niemand was van plan om hem te verlaten, iedereen aanwezig nam hem die dag voorgoed mee in zijn of haar hart. Maar uiteindelijk heeft hij toch voorgoed het huis van zijn schepper betreden aan wie hij zijn hele leven zo trouw is geweest.
Peter was en zal altijd bekend blijven als een bijzonder mens, als zanger, als musicus, als tekstschrijver en als iemand die altijd voor iedereen klaar stond. Het is vele malen gezegd, gedacht en geschreven maar we ervaren nu al hoe erg we hem missen. Peter Tetteroo en Theo Kuppens, jullie waren het hart van The Tee Set en wij zullen altijd aan jullie blijven denken!

polle

Delft 23 September 2003

Goede…………………….
Ruim een week na de "Tribute to Peter Tetteroo" avond vind ik pas echt de tijd om er nog iets over te schrijven. Volgens mij - en met mij veel mensen - is het een bijzonder geslaagde avond geworden. Eerlijk gezegd - daar had ik een beetje op gerekend - had ik een uitverkocht huis verwacht. De weken en dagen voorafgaand aan 13 september werd ik op straat zo vaak aangesproken door belangstellenden dat mijn verwachtingen daarop gebaseerd waren. Uiteindelijk kwamen er toch nog zo rond de 800 mensen naar "Partycentrum de Buitenhof" en kregen veel waar voor hun geld. Ik denk dat elke band en zangers en zangeressen - met het gospelkoor Elias erbij zijn dat er meer dan twintig - een topavond hebben neergezet. Hoewel het jammer was dat Anita Meijer - door fileproblemen - pas een uur later dan verwacht kon beginnen zorgde ook haar performence er voor dat de avond er eentje werd om niet snel te vergeten. Vanaf deze plek wil ik als muzikant nog iedereen bedanken voor hun aandeel en - omdat zij speciaal uit Engeland waren overgekomen - in het bijzonder Eddy Hardin en Ray Fenwick.

polle