Zittend op het rek van mijn rollator
de laptop rustend op mijn schoot
tikken mijn stramme, trage vingers
wat ik nog wilde zeggen vóór mijn dood
Ik wist, wat ik heb meegemaakt
dat beleeft niemand na mij meer
de zaken die mijn geest beheersten
dus vertel ik het nóg maar een keer
In de ijdele hoop dat iemand luistert
poets ik nog maar eens mijn ego op
negeer de stem die dringend fluistert
"geef het nu toch eindelijk op, stop, stop!"
Maar daar wil ik geen gehoor aan geven
die innerlijke drang huist in de mens
om het nageslacht iets na te laten
is toch eenieders stille, grote wens
Om pas de pijp aan Maarten te offreren
als we hier onze taken hebben volbracht
edoch, het is toch eeuwig jammer
we hebben weer eens te lang gewacht
Aldus beseffend sluit ik traag het deksel
van mijn laptop met een trillend diepe zucht
sta op en zie omhoog, er zijn geen wolken
nog eenmaal dus genieten van die strakke lucht
Ik denk, die drang van ons om op enigerlei wijze
te willen blijven voortbestaan in eeuwigheid
door dadendrang, of in zware, lijvige geschriften
is toch eigenlijk niets meer.... dan onze eigen ijdelheid?