Een verhaal van een missionaris.
Martien van Koolwijk trad in 1939 in, bij de congregatie van de H.Geest, en vertrok vol goede moed in datzelfde jaar naar Angola. Martien werd op 23-03-1910 te Ottersum geboren als zoon van Hendrikus van Koolwijk en Hendrina van Ehren. Hendrikus was steenfabriekbaas op Klaverland te Millingen.
Samen met twee voorgangers had hij de instelling, het Rooms Katholieke geloof in Afrika te gaan brengen.
Zijn pastoraal werk verrichtte hij de eerste vijf jaren in volkomen geïsoleerde omstandigheden, ver van bisschop en collega`s, doch in goede harmonie met de bevolking. Het ontwikkelingswerk werd zijn hoofdzaak. De medische zorg en de landbouw werden ontwikkeld, timmerwerkplaatsen en uiteraard een pannen- en steenbakkerij kwamen tot stand.
Hij werkte er in de geest van de cultuur van de stammen in weerwil van de Portugese machthebbers, die een deel van de Portugese geestelijkheid aan haar zijde had.
Een nieuwe episode brak rond 1960 aan met de strijd om onafhankelijkheid. De missie probeerde zich afzijdig te houden doch ondersteunde heimelijk de onafhankelijkheidsbeweging. Het werd een strijd, waar angst, honger, dood en verwoesting heersten mede door een burgeroorlog (MPLA contra Unita).
Pater Mathijs van Koolwijk werd in 1982 door de UNITA uit zijn missie van Vila de Ponte (nu: Kubango) ontvoerd. Bijna twee maanden was hij met een groep militairen te voet door de bossen onderweg naar het hoofdkwartier van de Unita in Jamba. In totaal werd hij honderdennegen dagen vastgehouden en door toedoen van het Rode Kruis werd hij eindelijk vrijgelaten. Toen kon hij via Zuid-Afrika naar Nederland terugkeren, wel met het voornemen naar zijn mensen in Angola terug te keren. En zo geschiedde.
In 1985 gaf hij gehoor aan de oproep van de bisschop van Solwezi om in Zambia Angolese vluchtelingen bij te staan. Pater van Koolwijk, toen 75 jaar oud, aarzelde niet. Hij werkte daar onder de ruim 25.000 Angolezen, in het kamp Meheba.
Acht jaar verbleef hij onder de in erbarmelijke omstandigheden verkerende Angolezen.
Op 17-10-1993 keerde hij voorgoed terug naar ons land, waar hij zich ging bezighouden met het schrijven van fabels en verhalen uit Afrika. Vijf bundels zijn er uitgeven en verkrijgbaar bij de paters van de H.Geest in Gemert.
Ook bleef hij tot op hoge leeftijd een pastorale taak vervullen.
Op 01-06-2003 is hij te Gennep overleden en in de tuin van de congregatie in Gemert begraven.
Met dank aan de Hist.Ver. te Millingen, waar ik in het jaarboek van 2005 een groot gedeelte van dit verhaal vond.
Een keer heb ik het genoegen gehad, heeroom Martien te ontmoeten.
Ineke
