Amersfoort 17 juli 2007
Zowel Bregje als Nette hadden voorouders in Amersfoort en verschillende van die huizen staan er nog steeds. In die tijd ging alle vervoer in deze contreien nog over het water. Dus tijdens het werk in het archief van Utrecht besloten ze dat het nodig was om een boottochtje in Amersfoort te maken.
Lineke mocht ook mee, want het is hard om te zien hoe iemand lijdt als anderen belangrijke voorouders met allerlei akten en testamenten hebben en zij niet, ze houdt zich flink en blijft toch voor anderen zoeken.
Tja, en wat er vervolgens gebeurde was onoverzichtelijk, iemand hoorde ervan en zei dat ze ook wel mee wilde en toen kwam er weer een ander, die mee wilde en ja, het waren allemaal zulke leuke meiden, dus uiteindelijk werd er besloten dat er acht meiden zouden gaan, want dat is een goed en overzichtelijk aantal voor een werkbezoek.
Afgesproken was om 11 uur op de Hof, het hart van de oude stad.
Waar Sint Joris, de patroonheilige van de stad, al vele jaren ieder uur laat zien hoe hij ooit de draak doodde, maar helaas, zij kwamen eraan toen hij net zijn deur weer gesloten had.
Dus vleiden ze zich neer bij de fontein (die eigenlijk een van de vele natuurlijke bronnen van Amersfoort is en het water wordt er letterlijk uitgespuugd) om te overleggen.
Nette vertelde daar alvast iets over de geschiedenis van de stad en de kerken.
Daarna gingen ze gezamenlijk op pad.
Er moest natuurlijk het nodige bekeken worden en het programma zat best vol.
Tja, kijk ziet u, dat straatje achter de fontein, dat komt uit op de Krommestraat en daar is een manufacturenzaak uit het jaar 1901.
Misschien wel leuk om daar even een kijkje te nemen. Nette kende de eigenaar.
De eigenaar is bijzonder trots op zijn collectie en terecht, want hij heeft ook van alles wat er vanaf 1901 in zijn winkel werd verkocht nog een exemplaar. En dan acht vrouwen op leeftijd met hem mee naar binnen… !!!!
Hij leefde zich helemaal uit in het showen van zijn collectie. Daarna wilden er nog mensen wat kopen, met name Lineke zocht precies naar die bandjes, die hij had en ook honderden knopen. Ook was ze erg onder de indruk van wat vroeger in de mode was geweest. Maar het was een werkbezoek, er moest naar voorouderlijke huizen gekeken worden, dus ook Lineke moest mee door. Hier kwamen ze eigenlijk niet voor.
Maar al aan het einde van de Korte Gracht – nog geen tiende van de afstand, die je met een stadsgids van het Gilde zou lopen – wilden de meisjes al koffie, iets eten en een sanitaire stop. Ook daar moest toen weer over gediscussieerd worden.
neem even een kijkje bij het Gilde, klik op het plaatje
Maar er was geen pardon, doorlopen.......!!! Straks........!!!!!
Amersfoort heeft veel grote keien. Deze zijn na de laatste ijstijd door de gletsjers mee gevoerd, groeven onderweg de Gelderse vallei uit en vormden daarmee aan de ene kant de Utrechtse heuvelrug en aan de andere kant de Veluwe. Dat geweld komt tot rust op het laagste punt, namelijk Amersfoort, het afvalputje van Nederland.
Het geboortehuis van Mondriaan.
De bekende muurhuizen.
Deze hibiscus stond tegen de muur van de synagoge.
Het geboortehuis van Johan van Oldenbarnevelt. Hij is op 14-09-1547 te Amersfoort geboren.
De echte grote keien liggen net buiten de stad in het plantsoen. Maar Lineke wilde niet vergeten dat we in de Keistad waren en zag kans om over een heel kleintje te struikelen.
Nu ook een gevallen vrouw erbij...! Laten we nu maar eerst gaan eten en wel zo dicht mogelijk bij de steiger, naast de brandgang, want tot een beetje doorlopen zijn we kennelijk niet in staat.
Na een heerlijke lunch de boot in.
Een uitstekende verteller, een prachtige route en het blijft maar mooi weer. Plots is daar dan nog een verrassing!!!
Henny Helweg staat met zijn fiets langs de gracht en volgt ons al fotograferend. Alleen al dat gezwaai was leuk.
Jammer dat Waterlijn om het jaar zoveel geld uitgeeft voor een kunstvaarroute. Dit jaar is onder andere de prachtige Koppelpoort, de ambachtelijke Amersfoortse bierbrouwerij, de beiaardschool, allemaal aan het zicht onttrokken door een lelijke oranje boot (kunst!!!).
Gelukkig is er een ander kunststuk dat twee jaar geleden aangekocht werd en vooral het gedicht erbij (aangeleverd door de kunstenaar zelf) spreekt ons zeer aan.
Spleen:
hier drijf ik op de majem
en blaas water naar omhoog.
U begrijpt, het is geen jajem
dan blies ik niet maar zoog.
Zes van de meiden wilden nog naar de mannenzaal in het St.Pietergasthuis.
Het St Pietersgasthuis stond er al in de 14e eeuw en er werd gedaan wat de monniken en de nonnen in die tijd deden, namelijk verzorgen, voeden, kleden…etc.
Na de beeldenstorm wordt het een tehuis voor kostkopers, dus je geeft al je geld en goederen af en hebt voor de rest van je leven ‘brood en bed’. Daar is die stichting heel rijk van geworden en er werd besloten de oude gebouwen te gaan gebruiken om arme oude lieden op te vangen. Rond 1900 besloot de gemeente een nieuw bejaardentehuis te bouwen en na de verhuizing in 1906 zijn de mannenzaal en de kapel gewoon blijven staan met alles er nog in en op en aan.
Zo’n zeventig jaar later besluiten de mannen terug te keren. Nee, niet als toneelstukje, een aantal verdiept zich volledig in het leven van toen en ieder verdiept zich in het leven van één bepaalde persoon, die er gewoond heeft. Nu is het nog steeds een feestje om daar op bezoek te gaan.
Er was zoveel te vertellen, te vragen, te bekijken, dat – toen de binnenmoeder de bel voor de koffie ging luiden – we ontdekten dat we te laat waren voor de afspraak om 4 uur op de Hof.
Bregje moest natuurlijk nog wat extra foto’s nemen, want een van haar voorvaderen is hier – als kostkoper – gestorven. En Lineke, ach, haar voorouders hebben het niet eens tot een tehuis gebracht. Maar ja, zij werden wel ‘de Goede’ genoemd, dat maakt toch wel iets goed, nietwaar?
Te laat terug dus, maar toch nog wel heerlijk koffie gedronken en gebak gegeten naast de spelers van ‘Levende Historie rond 1600’, al jaren een grote mislukking, ze hangen alleen wat rond en hebben zelfs geen tekst als je ze aan spreekt.
Maar voor ons kon deze dag niet meer stuk. Om 17.00 kondigde St. Joris aan dat hij de gemiste kans van deze morgen goed zou komen maken. Als jonge meiden holden we naar de Joriskerk en ja hoor, de oude, zeer oude St. Joris versloeg de draak nog eens en zwaaide ons gedag,
Tot de volgende keer, Amersfoort! Wij komen zeker nog een keertje terug.
Ans, Bregje, Cora, Haike, Ineke, Lineke, Nette en Wolanda.